تنهایی

آسمون و ماه نقرش با یه عالمه ستاره / شاهدن که این بریدن دیگه برگشتی نداره

چنان گشتم غبار آلود غربت / که نشناسم که خود بودم کجایی

تو پشیمون شدی و من ، دیگه صندوقچه ی دردم / سخته اما باورش کن ، من دیگه برنمیگردم

ندارم جز غم عشق تو در سر / ولی افسوس ها از من جدایی

مرا اینگونه باور کن ، کمی تنها کمی بی کس / کمی از یادها رفته ، خدا هم ترک ما کرده

تویی درد من و درمانم از تو / سرآغازم ز تو ، پایانم از تو

چنین که می دوی در رگ رگ من / جدا کی می کند هجرانم از تو ؟

خدا دیگر کجا رفته ؟ نمیدانم مرا آیا گناهی هست ؟ / که شاید هم به جرم آن ، غریبی و جدایی هست